Energie

Square

In Nederland willen we in 2050 CO2-neutraal zijn. Om dat te bereiken moeten we zoveel mogelijk overstappen van fossiele brandstoffen naar duurzame energie zoals zonne- en windenergie. Daarnaast zullen we ons verbruik moeten verminderen. We kunnen alleen maar hopen dat dat gaat lukken. Ondertussen hebben we te maken met luchtvervuiling en daarmee samenhangende gezondheidsproblemen. Het Laboratorium voor Microklimaten laat zien dat we zelf, ecologisch, op kleine schaal ook iets kunnen doen. Iedere extra boom die geplant wordt helpt mee om CO2 te compenseren.

Ademnood 1073

13. Helena van Essen, Ademnood 1073, 2019, installatie (93 x 93 x 62 cm).

Alle mondstukken voor longfunctieonderzoek die één huisartsenpraktijk in de Amsterdamse De Pijp (postcode 1073) verbruikte in de periode tussen 1 oktober en 31 december 2018, zijn in deze installatie verwerkt. Dat het er zó veel zijn, zegt iets over de luchtkwaliteit in de binnenstad. Blaas door het rietje de luchtzak vol met uw eigen adem en luister. Wat u hoort, terwijl de luchtzak langzaam leegloopt, is de problematische ademhaling van een patiënt met chronische luchtwegklachten. Met dergelijke klachten is het nooit meer stil om je heen. Op de website van de kunstenares (www.helenavanessen.nl) zijn de anonieme data te zien van alle mensen met ademhalingsproblemen die naar de huisarts in De Pijp gingen: mannen, vrouwen, leeftijden en postcodes. De rode draad in het werk van Helena van Essen is het thema stilte.

Human Enlightening

14. Lon Buttstedt, techniek Fried Buttstedt, Human Enlightening, 2018/19, mixed media, (170 cm hoog).

Een hedendaagse Mantelmadonna, gevormd door het publiek zelf. Staande in de mantel wordt de menselijke energie, bij uitstek duurzaam, zichtbaar. Lichaamswarmte wordt omgezet in energie waardoor er lichtjes gaan branden. De mantel is opgebouwd uit gerecyclede colberts. De ‘wereldburgers’ aan de buitenkant van de mantel zijn gemaakt van gerecycled textiel. Ze dragen symbolen in de vorm van amuletten, labels en buttons en verlopen in kleur van zwart naar wit. De ‘verlichte’ figuurtjes bevinden zich helemaal bovenaan.

Treurig Bosje

15. Annette van Waaijen, Treurig Bosje, 2018, fotografie op linnen, verf, gerecycled textiel (70 x 100 cm).

Het kost veel fossiele energie om sierbloemen te telen, te vervoeren en bij de klant te brengen. En dat terwijl bloemen bij uitstek ‘groen’ zouden moeten zijn. Het zijn luxeproducten geworden die het milieu belasten vanwege de meststoffen, bestrijdingsmiddelen en verbruik van water. Het ‘plukboeket’ is populair en we zien er prachtige foto’s van. Bloemen zijn onze meest onmiskenbare symbolen van vernieuwing, ontwaken en wedergeboorte. We vieren al onze rituelen met bloemen. Maar het beeld van zo’n in wezen vervuilend boeket, dat slechts een paar dagen in een vaas staat, zien we bijna nooit.

Laboratorium voor Microklimaten

16. Laboratorium voor Microklimaten, installatie met foto’s van eerdere projecten.

Het Laboratorium voor Microklimaten van kunstenaar Annechien Meier en filmmaker en conceptueel ontwerper Gert-Jan Gerlach maakt wereldwijd kunstprojecten waarin klimaat, natuur en de mens centraal staan. Hun projecten richten zich voornamelijk op water-,wind- en warmteproblemen in landschappelijke en stedelijke omgeving. Mensen worden hierbij geïnspireerd en gemotiveerd om aan de slag te gaan door het weghalen van bestrating voor de opname van regenwater en het tegengaan van warmte. Dit ‘onttegelen’ biedt ook een nieuw canvas om moestuintjes en miniparken aan te leggen zoals kunstproject het Bijbinnenhofpark, een mini park van wereldformaat en piepkleine oase van rust in Den Haag, of op grotere schaal het Sensometer Climate Station in Japan.

Meer informatie: www.microclimates.nl

Exploring the future

17. Cesar van der Molen, Exploring the future, 2018, installatie, mixed media (86 x 52 x 72 cm).

Cesar van der Molen vervaardigde een installatie waarin hij de uitputting van de aardse minerale bronnen aan de orde stelt. Daarvoor maakte hij een variant op de NASA Explorer die op Mars operationeel is. De graafarm van dit apparaat is het enige onderdeel dat nog aan een mens doet denken. Die benadrukt de paradox tussen mens en machine. In de hand van deze graafarm bevindt zich een ‘diamant’, als symbool voor de materiële luxe die we zoeken. Nu de aarde uitgeput is, gaan we naar Mars, maar dat zal uiteindelijk niet helpen, want daar zullen we weer hetzelfde gaan doen. De mens eet de aarde op, maar ook zichzelf.

Ga terug naar